| Menu |
|---|
| Aktualności |
| O co tutaj chodzi? |
| Teoria |
| Klasyka |
| Statystyki portalu |
| Konkursy literackie |
| >> Podcast << |
| Lista audycji |
| Port Anonimów |
| Wiersze |
| Nie klikaj tu! |
| Autorzy |
| Forum dyskusyjne |
| Literatka (czat) |
| Loguj |
| Załóż konto |
lub:
Poczytaj więcej tutaj:
| Wiersz z listy autora o pseudonimie Irena |
| << Poprzedni wiersz tego autora Następny wiersz tego autora >> |
| Pokaż wszystkie wiersze tego autora Dodaj do ulubionych |
| Nie cały odejdę |
| w aureoli kredy ramionami rozrzuconymi krzyżem nić latawca wymykała się palcom niebo kłaniało się oczom barwiąc rozpaczliwie jakby za chwilę miało zawalić się zamknięciem tylko czerwona smuga skroni znakiem pytania nadzieją podnoszenia piersi asfalt składał się nekrologiem wieńcem żółtych mleczy kwitły przydrożne rowy tabliczka rejestracyjna niczym wizytówka jestem dawcą |
| Opublikowany: 06-08-2008 09:30 przez: Irena |
| Dodaj komentarz |
Właściciele serwisu nie odpowiadają za treść umieszczanych utworów i komentarzy. Wszelkie uwagi prosimy kierować bezpośrednio do ich autorów. Wszystkie utwory i komentarze zamieszczone na stronie podlegają ochronie. Zabrania się ich kopiowania, przetwarzania lub rozpowszechniania bez zgody autorów.
| Komentarze (7) |
| Prawda, Ireno:) |
| 06-08-2008 23:15 askier1 [Link do komentarza] |
| Ja tam się nie znam, ale dla mnie jest różnica , między:" Non omnis moriar" - nie cały umrę, a " nie cały odejdę". Jeśli jest dawcą, to część będzie ciągle żyła....prawda? |
| 06-08-2008 23:12 Irena [Link do komentarza] |
| Jakoś bardziej wierzę Tuwimowi: Miłość mi dałeś, młodość górną, Dar ładu i wysokie żądze. I jeszcze na uciechę durniom, Raczyłeś dać mi i pieniądze. Płonącą kroplą obłąkania W mózg szary mój sączyłeś tęczę. Miraże wstają wśród mieszkania, Palcami w stół na lutni dźwięczę. I gdy poniosło, to już niesie, Roztrącam dni i rwę na części, I w zgiełku wieku, i w rwetesie Ubrdało mi się jakieś szczęście: Rytmowi przebieg chwil powierzać, Apollinowym drżąc rozmysłem, Surowo składać i odmierzać Wysokim kunsztem słowa ścisłe. I wtedy kształt żywego ciała W nieład rozpadnie się plugawy, Ta strofa, zwarta, zwięzła, cała, Nieporuszona będzie stała W zimnym, okrutnym blasku sławy. Smutku! Uśmiechu! Melancholio! W bęben żałobny bije gloria... I smutnie brzmi: "Dum Capitolium ..." I śmieszne jest: " Non omnis moriar" (Do losu) |
| 06-08-2008 22:51 askier1 [Link do komentarza] |
| Jednak lepiej nie całym odejść jest tak, jak proponował Horacy. Pewnie znowu zbiorę cięgi ale: Horacy Oda 30 – w mojej interpretacji i żadnych obcych cytatów w niej nie użyłem. A jest w innej osobie, bo mówi ją kot Horacy do umierającego króla, w takiej bajeczce. Pozostawiłeś pomnik trwalszy niż ze spiżu. Wiem, bom przecież żył z tobą, a będąc w pobliżu Ciebie, wszystkiem twe czyny spisał lub spamiętał. Wielkieś dzieła zostawił, wielka jest i święta Pamięć w ludziach po tobie i twoje przesłanie. Nie wszystek umrzesz, wiele z ciebie tu zostanie Poza grobem. W następcach swoich wiecznie młody Żył i wyrastał będziesz nad przyszłe narody. Tak długo, aż się w Tybrze w krew nie zmieni woda, Aż Rzym nad nim stał będzie; na hiszpańskich schodach Będą twą chwałę głosić kraju twego sługi. I popłynie wśród ludzi przez kraj, jak jest długi I szeroki, twa sława. Bo byłeś na dole Lecz wszedłeś na wyżyny. Stąd wichry eole Do Melpomeny ciebie zaniosą w niebiosy, By wawrzynem delfickim zwieńczyła twe włosy Pozdrawiam |
| 06-08-2008 22:29 talarek [Link do komentarza] |
| Zgrizzly, po takiej dawce wiedzy, przekazanej przez Ciebie , za którą b. dziękuję, to już nawet ,znaku nadziei podnoszenia piersi ( łoo Jezusicku,ale to brzmi !), u mnie nie uświadczysz. No, przyznaję, mam taką durną manierę, ale staram się ją wyrwać z korzeniami....a to paskudztwo jak kłącze konwali, ciągle mi gdzieś kiełkuje. Spróbuję się poprawić....popracuję nad sobą :)) |
| 06-08-2008 11:51 Irena [Link do komentarza] |
| Np. tu współdźwięki nie ograniczają się do zaznaczonych wcześniej, ale są i gdzie indziej: palcom/oczom/miało/dawcą itd. |
| 06-08-2008 11:13 .zgrizzly [Link do komentarza] |
| asfalt składał się nekrologiem wieńcem żółtych mleczy kwitły przydrożne rowy Ciekawi mnie, Irena (ponieważ nie pierwszy widzę u ciebie taki chwyt stylistyczny), co cię tak kusi w narzędniku, który nawet w dziewiętnastym wieku wyglądał, ekhm, szacownie. On bez oporu, skutecznie daje efekt archaizacji tekstu. Tylko głowię się, po co? Jakie pożytki przynosi wierszowi bajecznie ekspresowe postarzenie języka, pstryk-narzędnik! i słowa czarodziejsko starzeją się o kilkadziesiąt lat. A ponieważ trudno dociec, jakie korzyści ma mieć tekst ze składni dziś wyglądającej na sztuczną, zaczyna się na niego spoglądać trochę tak, jakby wiersz był fałszerzem, który stylizuje na staroć; wiesz, stosuje się nieraz zabiegi patynujące, żeby omamić kolekcjonera i sprzedać kopię jako stary oryginał. Trochę też myśli się o grze, aktorstwie i charakteryzacji, a one przecież niespecjalnie kojarzą się z wypadkami drogowymi, gdzie, hm, raczej przeważa spontan;P No chyba że myśleć o zakładzie pogrzebowym, gdzie restaurują trupa, żeby się jako tako prezentował podczas występu na katafalku. Ale nie byłabym przekonana, że tego rodzaju skojarzenia służą wierszowi najlepiej;P - lepiej chyba, kiedy tekst nie przemawia do czytelnika jak podrasowane woskowe zwłoki, kurczę. Poza tym złożenie dużej części wiersza z części powstających według identycznego wzorca gramatycznego tworzy wrażenie monotonii, odbarwienia w szablonie. Zechciej spojrzeć może, Irena: Foremka I konstrukcja: czasownik + narzędnik wymykała się [...] ramionami zawalić się zamknięciem czerwona smuga skroni [jest] znakiem pytania; nadzieją jestem dawcą asfalt składał się nekrologiem kwitły wieńcem Foremka II konstrukcja czasownik + celownik wymykała się palcom niebo kłaniało się oczom Foremka III konstrukcje dopełniaczowe smuga skroni znakiem pytania nadzieją podnoszenia piersi (podwojenie dopełniacza: nadzieja czego? podnoszenia czego?) Dodatkowo, ze względu na używanie tych samych przypadków, powstają współbrzmienia, coś w rodzaju niezamierzonych (chyba?) niedokładnych rymów; do współdźwięków wynikających z identyczności gramatycznej dochodzą do współdźwięków wspomagacze z innych części mowy, z nakładania się zmiękczeń itp.: palcom/oczom/miało/dawcą zamknięciem/nekrologiem/się/rozpaczliwie skroni/piersi/mleczy/rowy rejestracyjna/wizytówka Są też inne, ale mi się już nie chce;P Między innymi to, co wyliczone wyżej, składa się na dysharmonię, która bierze się - najogólniej mówiąc - z nieharmonijnie obliczonych proporcji między składnikami tekstu. dobrego |
| 06-08-2008 11:12 .zgrizzly [Link do komentarza] |