literacki serwis recenzencki e-poezja
(wersja serwisu: 0.10.21 z dnia: 06-05-2016)
(c) 1996-2016 by SOKARIS, http://www.sokaris.pl
Załóż konto
lub
Zaloguj się
Zamiast wadliwego i niebezpiecznego
Internet Explorera
polecamy:

Opera Web Browser
lub:
FireFox Web Browser


Poczytaj więcej tutaj:
Nowoczesne przeglądarki
Rozdział
Pokaż spis treści Edytuj
Wiersz kultury emo
Typowy wiersz kultury emo jest gatunkiem nekrologu.
Podmiotowi lirycznemu (czyli peelowi) nie wolno w tekście (pod żadnym pozorem!) powiedzieć czegokolwiek ciekawego o sobie ani o świecie zewnętrznym.
W wierszu-emo znajduje się zestaw standardowych ogólników. Służą one do ogłaszania na bieżąco jednej lub kilku spośród święcie niezmiennych prawd:

1) Peel ma poważne trudności z ustaleniem, czy żyje, czy umarł.
2) W przypadku, gdy peel jednak żyje, to ma poważne trudności z ustaleniem, po co oddycha.
3) Peel nie ma najmniejszych trudności z ustaleniem, że świat i życie to koszmar/nuda/beznadzieja [proszę wybrać właściwe].  
4) Peel nie ma żadnych trudności z ustaleniem, że wszystko, co robią inni ludzie i co się dzieje wokół, jest:
niepotrzebne, nieudane, złe, brzydkie, bez sensu [proszę zakreślić właściwą odpowiedź-diagnozę].
5) Pieski świat i pieskie życie obijają się: nie chcą robić niczego, za co peel mógłby je pochwalić.
6) Coś znowu umarło, przegrało, straciło płodność, uciekło, padło, rozlazło się, zgniło, zdechło, rozsypało się, straciło znaczenie, sparciało, nie udało się, nie chciało, zawiodło, nie sprawdziło się, zjełczało, nie wyszło, zbutwiało, inne (jakie) itp. itd. [proszę zakreślić właściwą odpowiedź/odpowiedzi lub uzupełnić własną, pasującą do pozostałych]
7) Umarło [etc, etc, etc. patrz punkt 6.] coś samemu peelowi lub stało się w jego otoczeniu, lub na całym nieludzkim świecie, w którym ludzie ośmielają się zajmować własnymi sprawami i żyć zamiast ustawicznie chodzić z Wykrywaczem Skarbów-Bliźnich, Którzy Nie Wiedzą Czy Żyją i Po Co i udzielać bez przerwy wszechstronnej pomocy po kątach, w których się Bliźni-Skarby pochowali za życia.
8) A mogłoby przecież być tak fajnie i po ludzku, tylko nie wiadomo gdzie i kiedy by mogło, bo teraz najwyraźniej nie może.  

Uwagi końcowe:
- Wiersz uzupełniają często wielokropki; sugerują otchłań zamyślenia nad podłą egzystencją.
- Treść tego nurtu literatury zawiera się w sloganie ludzi-emo: Nikt mnie nie kocha, idę się zabić. Do jutra.
Wiersze w stylu emo występują w sieci masowo. Nie dość, że mówią o tym samym, to jeszcze zazwyczaj podobnym językiem, jakby pochodziły z serii. Czytelnik więc zamiast rozpłakać się wrażliwie na widok poezji, może ją uznać za okropną powtórkę telenoweli-tandety.
Zabrania się kopiowania, redystrybucji, publikowania, rozpowszechniania, udostępniania czy wykorzystywania w inny sposób całości lub części treści zawartych w serwisie internetowym e-poezja bez zgody autorów.
(c) 1996-2016 by SOKARIS, http://www.sokaris.pl
Strona wygenerowana w: 0.0013 s