| Menu |
|---|
| Aktualności |
| O co tutaj chodzi? |
| Teoria |
| Klasyka |
| Statystyki portalu |
| Konkursy literackie |
| Port Anonimów |
| Wiersze |
| Nie klikaj tu! |
| Autorzy |
| Forum dyskusyjne |
| Loguj |
| Załóż konto |
Do przeglądania polecamy:
| Wiersz z listy autora o pseudonimie Struna |
| << Poprzedni wiersz tego autora Następny wiersz tego autora >> |
| Pokaż wszystkie wiersze tego autora Dodaj do ulubionych |
|
|
| Próg |
| Naparstkiem światła wlał się dzień, rozświetlił niczym łuna. Nie dojrzał świtem rozpleciony sen, nie wybrzmiał się jak struna. Zapięło pejzaż kilka starych drzew, niebo opiło się słońcem suto. Znów słychać życia niestrudzony śmiech i to jak tępi szlachetności dłuto. Sitowie miast, strumienie dróg kołyszą jak tatarak. Trzeba znów przejść kolejny próg - - o nowy móc zacząć się starać. |
| Opublikowany: 15-05-2009 19:52 przez: Struna |
| Dodaj komentarz |
Właściciele serwisu nie odpowiadają za treść umieszczanych utworów i komentarzy. Wszelkie uwagi prosimy kierować bezpośrednio do ich autorów. Wszystkie utwory i komentarze zamieszczone na stronie podlegają ochronie. Zabrania się ich kopiowania, przetwarzania lub rozpowszechniania bez zgody autorów.
| Komentarze (6) |
| Stanisławo, i Tobie dziękuję, że przyjdziesz podlać kwiaty w moim ogródku. Pozdrawiam. |
| 16-05-2009 20:22 Struna [Link do komentarza] |
| Struna ale zagrales ,az mi w duszy dzwieczy |
| 16-05-2009 00:30 Stanislawa [Link do komentarza] |
| Trudno przejść obojętnie obok tak miłych komentarzy. Czując wiatr za plecami, lepiej mi się dmie w poezji żagiel. Dziękuję bardzo. Pozdrawiam. |
| 15-05-2009 23:17 Struna [Link do komentarza] |
| ech Struna, tyle piekna w jednym, ze na kilka by starczylo ... piekne metafory - odnajduje w nich potencje tego swiata ... czytajac takich jak ty dopiero ma sie wrazenie, ze wielkosc i nieskonczonosc tego swiata jest radosnym procesem odkrywania ... jestes jak filozof pracujacy za pomoca liryki ... dobywasz nowych narzedzi pojeciowych aby przyblizyc nam innosc i niepowtarzalnosc naszego istnienia ... pozdrawiam cie, liryczny egzystencjaisto |
| 15-05-2009 20:42 aryman [Link do komentarza] |
| Spokojne masz te wiersze. Tutaj są słowa, które w tak nastrój wrzucają: wlał, rozświetlił, rozpleciony, zapięło, kołyszą. Wszystkie te czynności obserwuję w zwolnionym tempie. Ale nie poganiam ich w wersach. Zapięło pejzaż kilka starych drzew --> :) Sitowie miast, strumienie dróg kołyszą jak tatarak. Trzeba znów przejść kolejny próg - - o nowy móc zacząć się starać. - w dwóch pierwszych wersach tej strofy wyraźny, obraz - błysk. A dwa ostatnie wersy- ładnie sklejone. Pozdrawiam |
| 15-05-2009 20:36 pasikonika [Link do komentarza] |
| Pojawiło się w końcu życie na e-po. Pozdrawiam :) |
| 15-05-2009 19:56 wiola [Link do komentarza] |